Գոֆմանի Ցախեսը և հայելային նեյրոնները

Գոֆմանը մի մռայլ հեքիաթ ունի (կարելի է մտածել, որ մյուսները պայծառ են ։) )։ Հեքիաթի անունը հայերեն դժվարանում եմ թարգմանել, ռուսերեն էլ չէմ ուզում գրել, այնպես որ, բնագրի անվանումը կգրեմ  ՝ Klein Zaches, genannt Zinnober։  Այս հեքիաթի գլխավոր հերոսը մի հետաքրքիր հատկություն է ձեռք բերում, նա կարծես արտացոլում է այլ մարդկանց արժանիքները և սովորական մարդիկ այլոց արժանիքները Ցախեսին են վերագրում։ Ցախեսը այդ հատկության պատճառով ստանում է բազում առավելություններ և հանրության մեջ կարգին դիրք է գրավում։ 

Այս պատմությունը հետաքրքիր է այն առումով, որ սա հայելային նեյրոնների աշխատանքի մի ինչ որ այլանդակված , սյուռեալիստական ու ստվերային տարբերակն է։ Հայելային նեյրոնները հնարավորություն են տալիս իդենտիֆիկացվել այլոց հետ, ինչ որ իմաստով դա նաև իրարից սովորելու համար հիմնաքար է։

Սակայն Գոֆմանի մոտ ինֆորմացիան մի կրիչից մյուսին անցնելիս ոչ թե պատճենվում է, այլ կտրվում/զետեղվում։ Սա շատ դաժան է, նման նրան, որ մեկից մի բան սովորես, իսկ ինքը դա մոռանա ․․․

 

Դբա Լավը ։)

via Ագռավաքար » Փիլիսոփայական Մեկնաբանել այստեղ

Ճշմարտություն․ Գիտելիք․ Ինֆորմացիա

Ճշմարտություն․ Գիտելիք ․ Ինֆորմացիա եզրերի օգտագործման հաճախականությունը անգլալեզու գրականության մեջ 1500-2000 թթ․

Մի անգամ պատմել եմ էս գործիքի մասին։ Շատ հետաքրքիր խաղալիք դուրս եկավ հետազոտական գործիք է։

Մի խոսակցության մեջ մի միտք հնչեց, որ ներկայիս աշխարհում «ճշմարտություն» եզրը գնալով ետ է մղվում և փոխարինվում է «ինֆորմացիա» եզրով։ Իհարկե այս գրաֆիկը դրա մասին անմիջականորեն չի ասում։ Այն ասում է այն բանի մասին, որ «ճշմարտություն» եզրի կիրառությունը գնալով պակասում է, ի հակադրություն «ինֆորմացիա» եզրի կիրառությանը։ Ինչը կարող է կողմնակի ապացույց լինել։

via Անհանգիստ Բլոգ » Փիլիսոփայական Մեկնաբանել այստեղ

Նախապաշարում

չես պաշարել (բերդը) բայց արդեն կարիծ ունես թե ինչ կա ներսում ։)

via Անհանգիստ Բլոգ » Փիլիսոփայական Մեկնաբանել այստեղ

Արտաքին հիշողության մասին

#1984 #անտիուտոպիա #հիշողություն #ուղեղ #Ուղեղի լվացում #տոտալիտարիզմ #Օրվել

Օրվելի 1984- ում սենց մի հատ պահ կա: Հատուկ գրաքննող բաժիններ կան, որոնք օրուգիշեր զբաղված են նախկինում հրապարակված փաստաթղթերի խմբագրմամբ, ու էնքան են խմբագրել, որ հաջորդ խմբագրմանը հանձնված թերթի կամ գրքի մեջ արդեն հեչ պարզ չի , թե որքան ճշմարտություն կա, նենց ա որ կեղծիքը կարան նորից կեղծեն ու մեկ էլ տեսար կարա ճշմարտություն դառնա:

Բացի դրանից արտաքին աշխարհն էլ են ստերիլացրել, ոչ մի զգացմունք կամ միտք առաջացնող առարկա չկա, չկա ոչ մի բան, որից միտքդ կարող ա կառչի ու հիշողություններ արթնացնի:

Ու ինչ էի մտածում, որ գուցե հիշողության մեխանիզմի մեջ բավականին կարևոր է արտաքին աշխարհը, այսինքն արտաքին աշխարհում առկա առարկաները ինչ որ տիպի մարկերներ են, որոնք խթանում են այս կամ այն նեյրոնային ցանցի կամ էլ չգիտեմինչի մեջ հոսքը, ու հիշողությունները արթնանում են:

Գրեցի ու ջոգեցի որ յանմ ի՞նչ, տրիվիալ բան է, բայց չէ …

Ինչու՞ իմ ուշադրությունը գրավեցին այդ հատվածները, որովհետև ես մտածում էի, որ կարելի է մտնել քարանձավ, ու այնտեղ երկար նստել, առանց պատկերների ու ձայների ու խորանալ-գտնել հիշողությունները: Հիշել նպատակադրված, այսինքն դնել խնդիր հիշել ինչ որ հին դեպք, կամ ասենք գտնել ամենամանկական հիշողությունները:

Բայց քարանձավն էլ իր նրբություններն ունի, քարանձավում ինչպես հայտնի է գլյուկներ են սկսվում, ձայնային և տեսողական գլյուկներ, դա ուղեղի ստեղծագործական աշխատանքի արդյունք է, ուղեղը պարապությունից ինքն իր համար սկսում է ազդակներ ստեղծել, մի տեսակ ցիկլը փակվում է , ռեկուրսիվ վիճակ է:

Այսինքն քարանձավում դժվար է գտնել իրական հիշողություններ, երևի …

Բայց նաև ասում են, որ հիշողությունը ինքնին ստեղծագործական է, այսինքն շատ դժվար է հիշել դեպքերի բոլոր մանրամասները ու ուղեղը հնարում է ահագին բան, նման նրան, երբ սպիտակի բալանսը դեղինի կողմ է, սարքերը տեսնում են, իսկ մեր ուղեղի համար տռին-տռանվայ, իր համար սպիտակ թուղթը սպիտակ է:

Մի խոսքով, հեչ պարզ չի, թե ազդակն է հիշողությունը խթանում , թե ազդակի բացակայությունը:

Չնայած տոտալիտար հասարակությունները ոչ միայն մի մարդու հիշողությունն են փորձում լվանալ, մի մարդունը ջհանդամը-գյոռը, տոտալիտարները ուզում են հանրության հիշողությունը լվանալ, իսկ արտաքին ազդակների սակավության դեպքում էտ ա որ կա, երկրորդ սերունդը արդեն չի հարցնի , մագնիտոֆոնը ինչ ա, կամ ասենք Օրվելը ով ա, որովհետև ուղակի չի տեսնի այն երբեք:

Երևի այնուամենայնիվ բալանսի մեջ ա պետք որոնել հիշողությունը, բալանսավորել ազդակները քարանձավի հետ:

via Անհանգիստ Բլոգ » Փիլիսոփայական Մեկնաբանել այստեղ

Քթից այնկողմ չտենալու մասին

#1984 #գրքեր #հիշողություն #Շերլոք #ուղեղ #Ուղեղի լվացում #ուշադրություն #Օրվել

Օրվելի 1984-ում մի հատված կա, մեջբերում եմ ռուսերեն:

Уинстон почувствовал, что разговор не получается.

– Я вот что хотел узнать, — сказал он. — Как вам кажется, у вас

сейчас больше свободы, чем тогда? Отношение к вам более человеческое? В

прежнее время богатые люди, люди у власти…

– Палата лордов, — задумчиво вставил старик.

– Палата лордов, если угодно. Я спрашиваю, могли эти люди обращаться

с вами как с низшим только потому, что они богатые, а вы бедный? Правда ли,

например, что вы должны были говорить им “сэр” и снимать шапку при встрече?

Старик тяжело задумался. И ответил не раньше, чем выпил четверть

стакана.

– Да, — сказал он. — Любили, чтобы ты дотронулся до кепки. Вроде

оказал уважение. Мне это, правда сказать, не нравилось — но делал, не без

того. Куда денешься, можно сказать.

– А было принято — я пересказываю то, что читал в книгах по истории,

– у этих людей и их слуг было принято сталкивать вас с тротуара в сточную

канаву?

– Один такой меня раз толкнул, — ответил старик. — Как вчера помню.

В вечер после гребных гонок… ужасно они буянили после этих гонок… на

Шафтсбери-авеню налетаю я на парня. Вид благородный — парадный костюм,

цилиндр, черное пальто. Идет по тротуару, виляет — и я на него случайно

налетел. Говорит: “Не видишь, куда идешь?” — говорит. Я говорю: “А ты что.

купил тротуар-то?” А он: “Грубить мне будешь? Голову, к чертям, отверну”. Я

говорю: “Пьяный ты, — говорю. — Сдам тебя полиции, оглянуться не

успеешь”. И, веришь ли, берет меня за грудь и так пихает, что я чуть под

автобус не попал. Ну а я молодой тогда был и навесил бы ему, да тут…

Уинстон почувствовал отчаяние. Память старика была просто свалкой

мелких подробностей. Можешь расспрашивать его целый день и никаких стоящих

сведений не получишь. Так что история партии, может быть, правдива в

каком-то смысле; а может быть, совсем правдива. Он сделал последнюю

попытку.

Վինստթոնը հարցնում ա , թե արդյո՞ք բուրժույները ամենակարող էին մինջև հեղափոխությունը, հետո լսում ա, բիձու պատմածը ու հիասթափվում, ինքը ուզում էր, որ բիձեն լոզունգերով խոսա, որովհետև այլ տիպի խոսակցությունը իրա անալիզատորները չեն վալիդանցում, վալիդացիոն էռռոռ ա տալիս գլուխը:

Բիձու պատմածից հստակ երևում ա, որ բուռժույը ամենակարող չի, որ ինքը հակաճառում է նրան, հետո սպառնում է , որ ոստիկանություն կկանչի: Ու Վինսթոնը էսքանից հետո չի հասկանում, որ այն ժամանակ գոնե ավելի պաշտպանված էին պռոլետարները (համենայն դեպք իրենց այդպես էին զգում):

Հետո էլ եզրակացնում ա, որ ուստի հիշողությունը մանր դետալների աղբակույտ ա:

Ա՜յ հնգեր, դու Շերլոքը չես նայե՞լ/կարդացել , չնայած որտեղից նայեիր, ձեր ժամանակ արդեն լրիվ կամ ջնջած կամ խմբագրված ա եղել:

Ու ընդանհրապես պետք ա որոշել վերջապես “ա” թե՞ “է”, հակառակ դեպքում կեսը “ա” է, իսկ մյուս կեսը “է” ա:

via Անհանգիստ Բլոգ » Փիլիսոփայական Մեկնաբանել այստեղ

Ավետիք Մելիք-Սարգսյան – Գյուրջիեվի հայկական ինքնությունը (դասախոսություն)

#Ալեքսանդրապոլ #աուդիոնյութեր #Գյումրի #Գյուրջիեվ #դասախոսություններ

Դասախոսությունը տեղի ունեցավ ֆիլարմոնիայի փոքր դահլիճում: Վարում էր Ավետիք Մելիք-Սարգսյանը, ով հայաստանյան գուրջիևագիտական կենտրոնի հիմնադիրն է ու ղեկավարը: Շատ քիչ բան կգրեմ, որովհետև դասախոսությունը ամբողջությամբ ձայնագրված է, այն կարող եք լսել ստորև:

Միայն երկու կետի վրա եմ ուզում կենտորանանալ:

Առաջինը այն է , որ մարդիկ տարբեր խոսակցությունների ժամանակ ասում էին, որ Գուրջիեվը հայերեն է գրել, չէի համաձայնվում, որովհետև ոչ մի հիմնավորում չէին կարողանում տալ, հիմա մի հիմնավորում կա, «Բեհեղզեբուբի պատմությունները իր թոռանը» գրքի ամերիկյան մի հրատակաության նախաբանում գրված է դրա մասին:

«Բեհեղզեբուբի պատմությունները իր թոռանը» գրքի նախաբանում գրված է, որ բնագիրը գրված է եղել հայերեն և ռուսերեն

Երկրորդը, չհամոզվեցի Գուրջիեվի հոր հունացած հայ լինելու մեջ, ապացույցը այդքան էլ համոզիչ չէր:

Ամբողջությամբ դասախոսությունը շատ հետաքրիր էր ու լի հետաքրքիր փաստերով ու մոտեցումներով:

Բացի դասախոսության ձայնագրությունից ունենք նաև ներկայացման սլայդերի մի մասի լուսանկարները:

Ներկայացման սլայդերի լուսանկարների համար շնորհակալություն ենք հայտնում Բասքնոթին:

via Անհանգիստ Բլոգ » Փիլիսոփայական Մեկնաբանել այստեղ